"Mam, mag ik een snoepje?" Dat vraag je vast wel eens.
Misschien mag je kiezen uit een zuurtje, een lolly, een stukje chocolade of een dropje.
Drop is in Nederland het meest gegeten snoep. Zoet of zout en in allerlei vormen. Er is keus genoeg.
In Nederland wordt elk jaar 32 miljoen kilo drop gegeten. Dat zijn meer dan tweeduizend vrachtwagens met elk vijftienduizend kilo drop erin. En dat zijn weer vier volle puntzakken per persoon.
Drop is echt iets Nederlands. Een Grieks of Japans kind kent het niet. En grote kans dat zo'n buitenlands kind drop zelfs vies en raar zou vinden. Zo zout in je mond, en helemaal zwart!
In noordelijke landen, zoals Zweden en Noorwegen, wordt wel steeds meer drop gegeten. Maar in de landen ten zuiden van Nederland, zoals Frankrijk, Italië en Spanje, zie je veel meer zoet en kleurig snoep. En als je al iets ziet dat op drop lijkt, smaakt het vaak heel anders. Wil je op vakantie drop eten, dan moet je het uit Nederland meenemen. Nederlanders die naar het buitenland zijn verhuisd, laten hun familie vaak drop opsturen, maar die wordt daar wel eens een beetje moe van, dus kopen ze het via onze internetwinkel (www.hollandsedrop.com) Zo hebben wel steeds meer mensen in het buitenland dat vreemde zwarte snoepje leren kennen.

2. Het belangrijkste in drop

Toch wordt drop gemaakt van iets dat uit verre landen komt, namelijk zoethoutwortel.
Zoethout ken je misschien wel. Zo'n soort stokje, waar je lekker op kunt sabbelen tot er een 'staart' aan komt. Zoethout is al honderden jaren is bekend. Niet als snoep, maar als medicijn. Je kon er hoest en pijn in je keel mee genezen. Zelfs in het graf van de beroemde Egyptische farao Toetanchamon is zouthout gevonden. Hij leefde meer dan drieduizend jaar geleden. In een Nederlands boek dat ongeveer achthonderd jaar oud is, wordt ook al over zoethout geschreven.
Zoethout zorgt voor de speciale dropsmaak in drop. Het is heel zoet, wel vijftig keer zoeter dan gewone suiker. Je hebt er per dropje dan ook maar een heel klein beetje van nodig.

Van zoethout tot blokdrop
De zoethoutstruik groeit in warme landen, zoals Spanje, Italië, Iran, Irak en China, en in delen van Amerika. Je vindt de plant langs rivieren waar het goed vochtig is. Na vier jaar worden de wortels van de struik geoogst. Want de wortels geven de lekkere zoethoutsmaak.
Het oogsten doen de boeren na de zomer, rond oktober. Het is een zware klus, want de wortels zitten soms wel vier meter in de grond. De boeren graven ze heel voorzichtig op. Er moeten genoeg wortels aan de struiken blijven zitten, zodat ze weer verder kunnen groeien. Volgend jaar kan er dan weer zoethout van de plant geoogst worden. Nadat ze zijn opgegraven, worden de wortels uit elkaar gehaald. Daarna moeten ze een paar dagen drogen in de zon. Anders zouden ze snel bederven. De boeren verkopen de wortels aan de fabriek.
Hier worden ze klein gemaakt en wordt het vuil er uitgehaald. Daarna wordt er met water een soort pap van gemaakt. Nadat die pap gekookt is, wordt het in 'blokken' gegoten. Als het mengsel hard is, heb je blokdrop. Die blokdrop wordt aan allerlei landen verkocht. Het grootste deel gaat naar Amerika. Daar geven ze er sigaretten een lekker smaakje mee. Het wordt ook gebruikt om medicijnen minder vies te laten smaken. Van een klein deel worden hoestdrankjes gemaakt. En de rest gaat naar de dropfabrieken.

3. In de dropfabriek

In een dropfabriek kun je zien hoe dropjes gemaakt worden. In de hal staan de kant-en-klare zakjes drop in een rek. Als je verder loopt, kun je zien wat er allemaal moet gebeuren voordat de dropjes zo in het zakje zitten.
Alles moet heel schoon zijn in een fabriek waar etenswaren worden gemaakt. Dat noem je hygiëne. Dus moeten je een witte jas aan en een witte pet op. Op witte kleding valt het sneller op als er toch iets vies is.



Alles wat er nodig is

Eerst kom je in de voorraadkamer. Hier liggen alle grondstoffen of ingrediënten. Dat is alles wat er nodig is om drop te maken. Dit vind je er allemaal:

* Dozen met grote stukken blokdrop. Die stukken zijn keihard. Ook wordt er blokdrop gebruikt die al is opgelost. In een grote ton zit wel duizend liter vloeibare blokdrop. Het smaakt naar drop, maar dan heel sterk.
* Allerlei soorten meel. Die worden gemengd, zodat ze precies goed zijn voor de recepten van deze dropfabriek.
Vroeger werd er veel Arabische gom gebruikt. Dat gom komt van acaciabomen die in Afrika groeien. Het zorgt ervoor dat dropjes lekker soepel worden.
Arabische gom is heel zeldzaam en duur. Daarom wordt daarvoor in de plaats nu meestal speciaal meel gebruikt. Dat wordt gemaakt van aardappelen of maïs. Het werkt op dezelfde manier als Arabische gom. Maar dropjes met Arabische gom zijn vaak wel iets lekkerder.
De verschillende soorten meel zorgen ervoor dat een dropje straks hard wordt of juist zacht.
* Suiker, in grote zakken van vijftig kilo.
* Glucosestroop, een soort zoetstof. Het zit in een ijzeren tank.
* Zout. Geen gewoon zout, maar salmiakzout.
* Kleurstoffen. Van zichzelf is drop een beetje bruinig en doorzichtig. Maar mensen willen echt zwarte drop, of juist bruine. Voor de zwarte kleur wordt norit, dat is een soort koolstof. En karamel zorgt voor de kleur van bruine drop. Karamel is gebrande suiker.
* Geur- en smaakstoffen. Elk dropje smaakt anders. Dat komt door wat eraan wordt toegevoegd. Bijvoorbeeld laurier, menthol, anijs, eucalyptus en honing geven elk dropje zijn eigen smaak.
* Gelatine: poeder dat ervoor zorgt dat de dropjes niet uit elkaar vallen.

4. Alles mengen

Het volgende deel van de fabriek lijkt wel een grote keuken. Er staan enorme ketels van metaal, een soort super-pannen. Water, suiker, glucosestroop, meel en gelatine komen in een grote ketel bij elkaar. Het recept staat in de computer. En die computer regelt dat er van elk ingrediënt steeds genoeg wordt genomen. Alles wordt gemengd en daarna heel snel verwarmd tot 135 graden Celsius. Daardoor wordt het meel stijf. Als de drop straks afkoelt, blijft het dropje stevig, zonder keihard te worden.
Het mengsel gaat via een dunne buis naar een andere tank. Daar wordt het snel afgekoeld. De hete stoom die er vanaf komt, wordt afgevoerd.

Grote mixers
In het midden van de ruimte staan twee koperen ketels. Hierin wordt een mengsel gemaakt van blokdrop, zout en allerlei kleur-, geur- en smaakstoffen. Wat er precies in elke dropje komt, is het geheim van de fabriek. Al bijna honderd jaar geleden zijn sommige van die recepten bedacht door de opa van de fabrieksdirecteur. Vroeger werden alle stoffen afgewogen en met de hand in ketels gedaan. Nu gebeurt dat automatisch. Het mengsel in de ketels wordt steeds met grote mixers geroerd. Voor honingdrop is er een honingmengsel en voor zoute drop moet er meer zout bij.
Het dropmengsel komt samen met het suiker-glucose-meel-gelatine-mengsel in een andere buis. En dan is de 'droppap' klaar. Klaar om naar de gietmachine te gaan.
Daar worden de dropjes in gemaakt.

5. Duizenden dropjes

De mensen in de dropfabriek weten precies hoe ieder dropmengsel moet smaken. Zij controleren steeds of alles gaat zoals het hoort. Zijn ze goed gemengd? En is die dikke droppap nu prima om er eindelijk echte dropjes van te maken?
Op rekken tegen de muur staan allemaal gipsen vormen. Het lijken wel stempels. Je kunt eraan zien welke soorten drop in deze fabriek worden gemaakt. Munten, colaflesjes, Brussels mannekes, muizen, pistooltjes, bielzen, hartjes en nog veel meer. Zoveel, dat kun je zelf niet bedenken. En bij elke vorm hoort een eigen recept.

In de dropgietmachine komen platte bakken te staan met een laagje gietpoeder. Dat is een speciaal soort meel.
Bovenin komt een plank met vormpjes. Die worden in het meel gedrukt. Zo krijg je een mal met kuiltjes. In die kuiltjes komt de droppap. De machine giet de pap er via heel kleine buisjes in.
Nu ligt de bak vol zachte, natte dropjes. De bakken komen uit de machine en worden in een droogruimte gezet. Na één of twee dagen komen alle bakken met dropjes uit die droogruimte. Ze gaan opnieuw de machine in. De bakken worden gekanteld. De dropjes zijn intussen hard geworden en vallen eruit. In de machine wordt het meel eraf geblazen en daar zijn ze dan: schone dropjes in de goede vorm.
Het gietpoeder wordt trouwens ook weer opgevangen.
Dat komt in een volgende bak en vlak daarna worden er weer nieuwe.vormpjes ingedrukt.

6. De glanstunnel

Toch zien de dropjes er nu nog niet zo lekker uit als wanneer je ze in de winkel koopt. Dat komt doordat er nog een glanslaagje op moet. Op een lopende band gaan ze naar de glanstunnel, een soort grote droogtrommel.
Die trommel draait. Er zit olie en bijenwas in. Die zorgen samen voor het laatste laagje op de dropjes. En dan... wordt het echt moeilijk om er vanaf te blijven. Maar dat moet nog wel even. Want alle dropjes die in grote bakken uit de glanstunnel komen, moeten nog iets harder worden.
De dropjes liggen nog één of twee dagen in kratten. Dan zijn ze klaar om ingepakt te worden.
Ze gaan weer over een lopende band. Zo komen ze in grote zakken, waaruit winkeliers schepbakken kunnen vullen. Of in kleine zakjes en puntzakken, waarin je de drop straks in de winkel kunt kopen. Sommige dropjes komen in een machine in mooie rijtjes te liggen. Daarna gaan ze in rolletjes.
Tot het laatst toe wordt gecontroleerd of alles goed gaat. Er is zelfs een machine die gaat piepen als er een schroefje tussen de drop zit. Gelukkig gebeurt dat eigenlijk nooit.
Het inpakken van al die dropjes is een heel werk. Maar wel een lekker werkje. Stel je voor: elke dag zie je duizenden en duizenden dropjes voorbijkomen. Die wil je natuurlijk wel proeven. En dat mág als je in een dropfabriek werkt!

7. Steeds nieuwe smaken

Er zijn zelfs mensen die voor hun werk steeds die drop móeten proeven! Dat zijn de controleurs van de kwaliteit. Telkens wordt geproefd en gekeken of alles goed gaat. Natuurlijk gaat er wel eens iets mis. Dan plakt een hele bak met dropjes aan elkaar. Of zijn dropjes harder geworden dan ze moeten zijn, omdat er te veel meel bij is gedaan. Die drop wordt opnieuw gesmolten en kan in een ander recept worden gebruikt. Maar meestal gaat het goed en zijn de controleurs tevreden.

Superzout
Dropmakers moeten met de tijd meegaan, want de smaak van de dropkopers verandert. En ze willen natuurlijk ook steeds iets nieuws verkopen. Zoals paashazendrop voor Pasen of hartjes voor Valentijnsdag. En eurodrop in plaats van centendrop.
Het is leuk om steeds nieuwe dropjes te bedenken. Maar ook moeilijk, want je moet weten wat de mensen lekker vinden. In het laboratorium worden nieuwe smaken en recepten uitgeprobeerd. Daarna zijn er mensen die de dropjes proeven. Dat heet een test. Het lijkt wel of iedereen steeds meer van zoet houdt. Maar ook superzout is in de mode. Zó zout dat je tong er bijna van afvalt.

8. Gezond of ongezond?

Een dropje nemen als je keelpijn hebt, dat helpt meestal wel. In hoestdrankjes zit ook zoethout, net als in drop. Het smeert de keel.
Maar drop is toch snoep! En snoep is toch ongezond?
Dat valt allemaal erg mee. Te veel drop eten, is niet slim. Je krijgt dan veel zout en suiker binnen.
Ook voor je tanden is drop snoepen niet goed. Dat komt door de suiker. Gelukkig bestaan er ook dropjes zonder suiker.
Kun je verslaafd raken aan drop? Dat zou je misschien denken. Want soms kun je pas stoppen met snoepen als de hele puntzak leeg is.

9. Wist je dit al?

• Er wordt steeds gesproken over gietdrop. De meeste drop wordt gegoten. Maar er bestaat ook geperste drop. Dropveters en dropstaven zijn daar voorbeelden van. Deze drop wordt onder hoge druk in een vorm geperst. Daarna wordt de drop in grote of kleine stukken gesneden.

• Engelse drop heet wel 'drop', maar de gekleurde snoepjes uit dit snoepgoed hebben niets met drop te maken. Ze horen bij de 'suikerwaren'. De dropjes in Engelse drop zijn een voorbeeld van persdrop. Engelse drop komt echt uit Engeland. Het is daar lang geleden door een drogist uitgevonden.

• In IJsland wordt een apart soort drop gegeten: peperdrop. Dat is net zoiets als de dubbelzoute drop bij ons. Maar dan dus met peper. Het grappige is, dat deze drop in Nederland wordt gemaakt en dan in IJsland wordt verkocht. Maar of wij het lekker vinden?

Trefwoordenlijst

Trefwoord / Verklaring